merhaba sevgili okur, herkes kendi görüş açısıyla sınanır. şu sıralar çok dar perspektiflerden bakıyorum hayata. herkes bir şeyleri başarmış da sadece ben kalmışım gibi insancıl dertlerin içerisinde, insan kalmak biraz mesele. bugün evden çıkmadım, telefona bakmadım. zira gün boyu herkesin devasa mastürbasyonlarına maruz kalıyoruz sosyal mecrada. sen de benim mastürbasyonuma hoş geldin. başlayalım mı?
buraya iki kelam etmek, bana iyi geliyor. kim okuyor ya da okumuyor siklemeden paylaştığım yazıların yerini, edebi kaygılar almıyor. edebi kaygı gütmeden yazdıklarım da benimle birlikte ebedi bir yalnızlığın içerisinde boğulmaya devam ediyor. ara sıra “hepsini bi’ derlesem bir şeyler çıkar mı acaba?” diyorum, sonra yine sert bir dille kendimi uyarıp vazgeçiyorum. yetersiz gördüğüm yerler kadar, yeterliliklerimi de görebilsem keşke. mesela geçen gün sekiz bira üstüne 2 tam kokoreç gömdüm. çok yedim, çok ağladım. arandım, bi’ sigara daha.
bir süredir, takriben yedi senedir, depresyondayım. iyi hissettiğim dönemler de oluyor. özellikle mayıslar… sonra icardi gidiyo falan işte… bağzı aşklar yarım kalıyor.
kimse tarafından anlaşılamamak, kimseyle dürüstçe bir şey paylaşamamak yalnız hissettiriyor. bu amına kodumun şehrinde söylediğin her cümleyi tartmak zorunda olduğun insanlarla dolunca çevren, nefes alacak yer oluyor sükunet. kendime bile dürüst olamadığım zamanlardan geçiyorum sevgili okur. bunları yazarken ne kadar dürüstüm diye sorarsan, sadece dürüstçe şunu söyleyebilirim ki, depresyondayım.
son kan sonuçlarıma göre, alkol de almamam gerekiyor. hayatımdaki bir insan bana “depresyonla mücadele ettiğini söylüyorsun ama çok içiyorsun, bu senin intiharın” demişti. insan keyif aldığı şeyleri yapmalı hayatta. keyif almayacaksak neden yaşıyoruz? ayık kafayla çekilmiyosun kodumun hayatı.
sadece ikinci biramdayım bugün. kimseye kızamadım, kimseye küsemedim. sonunda, kendime küstüm. az içmişim. içtikçe filtresizleşiyorum. o yüzden de seviyorum içmeyi. filtresiz yaşayacağım bir hayatım olsa belki de bu kadar alkolü aramazdım. filtrelerden arınmış bir hayat isterim. belki bir gün filtresiz şekilde bir insanı sevmek; onunla bölüşmek dolaptaki biramı daha az içmemi sağlayabilir. alkolden yana derdim yok, fikirleriyle ayyaş dolaşanlara tahammülüm kalmadı.
ben üçüncü biramı açarken yazıyı yavaştan noktalayayım, sen de kurduğum sik sik metaforların ve cümlelerin sonuna geldiğin için iğrenerek bak ekrana. bu da benim mastürbasyonumdu.
sevgiyle.
neler oluyo? 